Geleefd worden ….

Zoals jullie al weten leef ik dag per dag . Carpe diem is mijn levensmotto . Ik geniet ook zo van het leven en haal er ook alles uit . Maar de laatste tijd wordt soms wat te veel . Vooral de laatste drie jaar stopt de trein op medisch gebied niet . Eerst de fistel ,al de operaties ,de ongemakken ,…. Nu dan de problemen met mijn maag . Ik blijf eten ook al loopt het vaak mis . Het zijn maar kleine beetjes maar als je zelf misselijk wordt van een ijsje werkt eten niet echt motiverend .

Of ik bang heb voor de toekomst ? Bang voor wat er nog komt ? Regelmatiger als vroeger zit die vraag in mijn hoofd . Ik ben ook iemand die dan denkt aan de praktische zaken . Wat als ik geen auto meer kan rijden ? Mijn auto is aangepast maar toch . Wat als dit niet meer kan . Er zijn oplossingen voor maar mijn vrijheid is mijn alles . Ook hoeveel hulp gaat er nog bijkomen ? Dat zijn dingetjes die mij soms wakker houden.

Ik vind het ook zo dubbel dat ik geen zicht heb op mijn toekomst . Oké , niemand weet dit maar bij mij komt er elke keer weer iets bij . Ik wil niet pessimistisch zijn maar leven met een chronische aandoening is niet makkelijk .

En dat wordt zo vaak vergeten . Zoals alle verplichtingen en afspraken die er bijkomen . De voorbije weken zijn er zoveel medische verplichtingen geweest dat ik even geen dokters meer kan zien . De gesprekjes met artsen zijn al vervelend en vermoeiend maar er zijn ook de onderzoeken die tegensteken . Vooral als die pijnlijk of ongemakkelijk zijn . Of als de afspraken op een vroeg uur geplant worden . Neen. Ik ben echt geen ochtendmens .

Ik ben zo blij met alle hulp die ik heb maar toch . Het zijn die zeer kleine dingetjes die mij verdrietig maken . Gewoon al beslissen wat er gegeten wordt die week . Het klinkt zo iets banaal en stom maar ik heb twee maal per week familiehulp en dan moet er op voorhand beslist worden wat er gegeten wordt omdat zei dit klaarmaakt. Daarmee dat ik schrijf dat ik mij soms geleefd voel . Medische afspraken die belangrijk zijn . Beslissingen die vaak in mijn plaats worden genomen. Oké , ik beslis nog altijd zelf maar dan nog . Medicatie die genomen moet worden op tijd . Constant mensen nodig die mij moeten helpen.

Wat moet het leven er zo anders uitzien als je gewoon gezond bent . Ik mis soms het normale leven. Of hoe moet ik dit zeggen ? Het leven dat een gezond persoon kan hebben. . Gewoon vertrekken op reis ,gewoon last minuut beslissingen nemen ,..Ik kan daar zo jaloers op worden . Wij vertrekken eind december naar de zee voor een weekje en moet nu al beginnen met plannen . Vooral qua medische dingetjes .

Ik wil geen blog schrijven vol geklaag en gezaag maar ik merk nog altijd dat mensen niet kijken wie er achter Tina zit . Er zit zoveel achter mijn lach . Ik heb een rugzakje vol met zowel medische als psychische dingetjes en die zijn soms moeilijk om te dragen …

Gelukkig heb ik deze weken wel mijn hoofd kunnen leegmaken op creatief gebied . Neen ,als ik achter mijn naaimachine is de pijn niet weg . Integendeel . Het is niet fijn om met een wekker te naaien .maar ik hou zo van zelfgemaakte kledij . Heb pas nieuwe stofjes gekocht voor mutsjes dus weet nog wat te doen …Ja,ik weet het . Heb je nog geen stofjes genoeg ? Stofjes kan je nooit genoeg hebben !!

Ook ben ik nog altijd bezig met handwerk en daar ben ik bezig met verschillende projecten. Dit vestje is na enkele maanden eindelijk klaar .

KNUFFEL TINA.